Rise

Perkins uważa, że faza dorastania jest okresem w którym myślenie jednostki przechodzi transformację od myślenia „konkretnego” (postrzeganie rzeczywistości w kategoriach czarno – białych) w kierunku „abstrakcyjnego” (kwestionowanie otaczającej rzeczywistości). W tym okresie życia nastolatkowie zaczynają rozważać własną relację w stosunku do otaczającej ich rzeczywistości i zadają sobie w związku z tym cztery podstawowe (abstrakcyjne) pytania:

 

Kim jestem? (Odnosi się do pełnionych ról społecznych i kwestii związanych z tożsamością seksualną)

Czy wszystko ze mną w porządku? (Czy odnajduje się w społeczeństwie? Czy spełniam wymogi normy ustalonej w danej społeczności?)

Czy jestem kompetentny? (Czy posiadam określone umiejętności cenione w społeczności, w której żyje?)

Czy jestem kochający i kochany (Czy jestem w stanie znaleźć osobę spoza najbliższego kręgu społecznego, która mnie pokocha?)

Ci, którzy pracują z młodymi ludźmi powinni umieć dostrzegać tego rodzaju problemy młodzieży i wyposażyć ich w możliwość odkrywania własnych wartości i posiadanych zasobów. Wskazówki do przeprowadzania tego rodzaju wsparcia znajdują się poniżej:

 

Pytanie         Wskazówki do pracy z młodzieżą                                                                
Kim jestem?   – Nie ograniczaj swojego wychowanka.                                                           Pozostaw mu swobodę budowania własnego świata. Tylko wtedy będzie on w stanie samodzielnie odpowiedzieć sobie na pytanie kim jest, zgodnie z własnym głosem wewnętrznym.
Czy jestem normalny? – Pozwól mu na naśladowanie rówieśników. Tego rodzaju„wpasowanie się do grupy” w dużym stopniu warunkuje   odczuwanie przez wychowanka poczucia akceptacji ze strony grupy rówieśniczej, na równi z poczuciem własnej wartości.

– Zapewnij mu nadzór w granicach rozsądku, stosując się do czterech podstawowych pytań:

 

1. Dokąd idziesz?

 

2. Z kim idziesz?

 

3. Co będziesz robić?

 

4. O której godzinie wrócisz?

 

Czy jestem kompetentny? – Towarzysz młodemu człowiekowi w rozwiązywaniu jego problemów i stawianiu czoła wyzwaniom, lecz nie rozwiązuj jego problemów za niego.- Zamiast wciąż instruować – zadawaj mu pytania, np: „Co chciałbyś robić w życiu ?”, ”Co możesz w zrobić w tej sytuacji?”

 

– Nie kieruj jego działaniami, lecz wspieraj jego poczynania.

 

Czy kocham i jestem kochany? Młodzi ludzie najlepiej rozwijają się w sytuacji, kiedy otrzymują wsparcie ze strony rodziny i najbliższego otoczenia, obejmujące: 

– Relacje interpersonalne opierające się na cieple   emocjonalnym i wzajemnym szacunku

 

– Faktyczne i długotrwałe zainteresowanie ze strony rodziców i innych osób dorosłych w jego otoczeniu

 

– Uwagę osób dorosłych poświęcaną jego poczynaniom i procesowi zmian, jaki przechodzi

 

– Sprecyzowane granice dotyczące wszelkich działań młodej osoby i nadzór nad jego poczynaniami

 

– Komunikowanie własnych oczekiwańnext